Stawy w Korniaktowie

Dolina Sanu w okolicach Dynowa

widmo brockenu

bieszczadzkie serpentyny

Szybowisko w Weremieniu

Podkarpacie to niezaprzeczalnie jeden z najpiękniejszych rejonów Polski, z licznymi cennymi zabytkami, bogatą kulturą i tyleż ciekawą, co burzliwą historią. W albumie „Podkarpacie z lotu ptaka” zaprezentowaliśmy spacer przez jego malownicze tereny począwszy od wideł Wisły i Sanu, przez Roztocze, historyczny szlak miast, po Beskid Niski i Bieszczady.

Jest to jedyna okazja żeby zobaczyć ten uroczy zakątek Polski w zupełnie nowym spektrum z perspektywy lotu ptaka, zadziwiającej niedostrzeganymi z ziemi wzorami i układami przestrzennymi, stworzonymi przez matkę naturę i pracę ludzkich rąk.

Podkarpacie, with its numerous historic landmarks, wealth of culture and interesting as well as turbulent history, is unquestionably one of the most impressive regions of Poland. The album „Podkarpacie a Birds Eye View” is an opportunity to take a stroll around this picturesque land, starting from the fork of the Wisła and San rivers, via Roztocze, the trail of towns as far as the Beskid Niski and Bieszczady mountains.

This is the only occasion to see this enchanting part of Poland from a completely new perspective a birds point of view, which allows for a glimpse at the normally indiscernible patterns and space arrangements created by the Mother Nature and peoples hands.

Zapraszam do kupna albumu, w którym znalazło się wiele moich zdjęć

Kolbuszowa z lotu ptaka

Pałac Tyszkiewiczów w Weryni z lotu ptaka

Pałac Łosiów w Narolu – wzniesiony został przez Antoniego Feliksa hr. Łosia w latach 1776 – 1781

Masteczko Narol z lotu ptaka

Cerkiew pod wezwaniem św. Paraskewy w Radrużu z XVI w. należy do najstarszych i najlepiej zachowanych obiektów drewnianego budownictwa cerkiewnego w Polsce. Położona jest na owalnym wzgórzu nad potokiem Radrużka, i wraz z dzwonnicą otoczona jest murem, co nadaje jej charakter obronny. Fundatorem cerkwi był prawdopodobnie poseł na sejm i starosta lubaczowski Jan Płaza (zm. w 1599 r.). W XVII wieku cerkiew, oprócz funkcji religijnych, pełniła rolę warowni podczas najazdów tatarskich. Cerkiew jest trójdzielną budowlą konstrukcji zrębowej, o charakterze późnogotyckim, zbudowaną na rzucie trzech kwadratów. Najwyższą i najszerszą część stanowi dwukondygnacyjna nawa, zwieńczona czworoboczną kopułą zrębową z jednym załomem i gontową latarnią. Niższe prezbiterium i babiniec mają dachy dwuspadowe. Dachy i ściany pobite są gontem. Dokoła cerkwi ciągną się obszerne soboty wsparte na słupach. Soboty są elementem często spotykanym w cerkwiach karpackich, na Roztoczu Wschodnim występują tylko w Radrużu. Na ścianie ikonostasowej oraz w prezbiterium zachowała się polichromia malowana wprost na drewnie w 1648 r., prawdopodobnie przez malarzy potylickich.

Zdjęcia budowy obwodnicy Jarosławia zrobione 20-03-2011 dla porównania postępu prac tutaj są z 29-06-2010

Panorama okolic Ostrowca Świętokrzyskiego ( na wprost Rezerwat Krzemionki )

Panorama Ostrowca Świętokrzyskiego

Klasztor i sanktuarium OO. Bernardynów

Panorama Leżajska wykonana podczas lotu (kilka kadrów połączonych razem)

Jezioro Myczkowskie

Jezioro Solińskie

Mała wyspa na Jeziorze Solińskim

Prom na dużą wyspę

Polańczyk

Z nad Polańczyka widok na zaporę

Płycizna na jeziorze

Czyli Lesko z lotu ptaka. Drzewa powoli nabierają jesiennych kolorów.

Zamek Kmitów na pierwszym planie

Zalew Machowski a w oddali Tarnobrzeg

Przystań

Tarnobrzeg

Pałac Tarnowskich w Dzikowie

Spacer nad Przemyślem  śladem deszczowej chmurki widocznej na pierwszym zdjęciu

Zamek Kazimierzowski

Stok narciarski i panorama Przemyśla

Krasiczyn – wieś położona 10 km na zachód od Przemyśla w województwie podkarpackim, dawna rezydencja magnaterii polskiej.

Historia Zamku w Krasiczynie

W XVw. wioska nosiła nazwę Śliwnicy. W 1525r. właścicielem wsi został Jakub z Siecina, który istniejący dwór obronny zaczął przekształcać w zamek. W tym czasie zabudowania składały się z budynku bramnego, dworu i zabudowań gospodarczych. Całość otaczały wał i fosa.

Nazwisko Krasicki zostało przyjęte przez potomków Jakuba  i w dalszym etapie, zamek i pobliską wieś nazwano od nazwiska właściciela – Krasiczyn (ok. 1602), natomiast miano Śliwnicy zaczęła nosić oddzielna część wsi, obecnie sąsiednia wioska. Syn Jakuba, [Stanisław Krasicki], kasztelan przemyski pod koniec XVI w. przystąpił do rozbudowy warownej siedziby. Powstał obronny zespół pałacowy na planie prostokąta otoczonego murem obronnym z czterema narożnymi basztami. Wzdłuż muru, po wschodniej stronie pobudowano nowe skrzydło mieszkalne. Od północy i zachodu pałac otaczały rozlewiska podnosząc możliwości obrony mieszkańców zamku. Stanisław był także założycielem pobliskiego miasteczka, które powstawało w latach 1615-1620.

Kolejnym właścicielem był Marcin Krasicki który rozbudował i przekształcił surowy zamek w rezydencję obronną. Właśnie wtedy, w narożu północno-zachodnim budowli, powstała Baszta papieska. Swą nazwę zawdzięcza temu, iż znajdowały się tam pokoje gościnne przeznaczone dla wysokich dostojników kościelnych. Prawdopodobnie gościł tam nuncjusz papieski Cosmos de Torres, który to w kaplicy znajdującej się w Baszcie Boskiej wręczyć miał miecz poświęcony przez papieża starającego się skłonić Polaków do wzięcia udziału w wojnie z Turkami. Sufity w tych komnatach zdobiły dekoracje malarskie i snycerskie. Były tam obrazy związane z elekcją papieża i jego wjazd do Watykanu oraz portrety papieży. Na zewnątrz ozdobiona była dekoracjami sgraffitowymi. Baszta papieska ozdobiona jest attyką. Ciekawostką jest kamień wmurowany na zewnątrz baszty od strony północnej, przypominający kształtem duży bochen chleba. Według opowiadań na chleb takiej wielkości zarabiał robotnik pracujący przy budowie. W latach 1594-1614 rozbudowano skrzydło północne umieszczając tam pokoje właściciela oraz najbardziej reprezentacyjną komnatę, tzw. Izbę Stołową Wielką Królewską. Nowe dwupiętrowe skrzydło mieszkalne zbudowano wzdłuż muru wschodniego. Od strony dziedzińca wzniesiono parterowe krużganki. Zbudowano kolejne baszty, którym nadano nazwy Boska, Królewska i Szlachecka. Miało to wraz z Basztą Papieską odzwierciedlać wieczny porządek oraz role Kościoła, króla, papieża i szlachty.

W następnych latach zamek trafił w ręce wojewody lubelskiego Jana Tarły, który był stronnikiem Augusta II, co spowodowało, że w roku 1726 Krasiczyn został najechany przez wojska rosyjskie i Kozaków. Zamek został poważnie zniszczony. Zrabowano wyposażenie komnat, zdewastowano zamkową kaplicę oraz zburzono basztę papieską.

W latach 30. XIX w. Krasiczyn został zakupiony przez Leona Sapiehę. W rękach Sapiehów Krasiczyn przetrwał do 1939. Urodził się tu m.in. kardynał Adam Stefan Sapieha. Sapiehowie wprowadzili zwyczaj sadzenia drzew w pałacowym parku po narodzinach każdego dziecka: syna – dębu, córki – lipy. Drzewa te rosną do tej pory.

W 1852 miał miejsce pożar zamku.

Na początku II wojny światowej zamek został ograbiony przez żołnierzy radzieckich. W 1941 istniały w pobliżu umocnienia rosyjskiej Linii Mołotowa (Przemyski Rejon Umocniony).

Widać jak będzie przebiegać  miejsce zrobienia zdjęcia

Początek obwodnicy , miejscowość Tywonia widok na E4 w prawo Jarosław miejsce zrobienia zdjęcia

zbliżenie  – miejsce zrobienia zdjęcia

miejsce zrobienia zdjęcia

praca wre miejsce zrobienia zdjęcia

zbliżenie

Chyba jakaś górka ? Z mojej perspektyw nie widać Kopanie i wywożenie ziemi  miejsce zrobienia zdjęcia

zbliżenie

miejsce zrobienia zdjęcia

Widoczek ogólny , na wprost Jarosław miejsce zrobienia zdjęcia

Różnie ludzie reagują na widok nisko lecącej paralotni ale najczęściej pozytywnie 

Więcej zdjęć tutaj :

Powódź na Podkarpaciu – Galeria

Baranów Sandomierski leży nad Wisłą i Babulówką  – prawobrzeżnym dopływem Wisły w woj. podkarpackim.
Prawa miejskie otrzymał w 1354 r. z rąk króla Kazimierza Wielkiego. Miasto zawdzięcza rozwój handlowi zbożem. Pod koniec XVI wieku Baranów Sandomierski stał się ośrodkiem rozwoju rzemiosła, a w szczególności sukiennictwa, kuśnierstwa i szewstwa. Baranów Sandomierski przestał być miastem na okres trzydziestu ośmiu lat od 1896 r. do 1934 r.

Główną atrakcją Baranowa jest późnorenesansowy zamek, zbudowany wg projektu Santi Gucciego w latach 1591-1606.  Zamek był siedzibą Leszczyńskich.
Pierwotnie miał charakter rycerskiego dworu obronnego i należał do rodziny Baranowskich herbu Grzymała. W 1578 r. posiadłości zostały przejęte przez Leszczyńskich herbu Wieniawa.Andrzej Leszczyński – wojewoda brzesko-kujawski rozpoczął budowę zamku i założył w nim bibliotekę.
Ostatnim właścicielem z rodu Leszczyńskich był Rafał – ojciec Stanisława Leszczyńskiego – króla Polski. Kolejnym właścicielem był Dymitr Jerzy Wiśniowiecki (w latach 1677-1682), później książę Józef Karol Lubomirski herbu Śreniawa (1683-1720), książę Paweł Sanguszko, Jacek Małachowski, Józef Potocki, Jan Krasicki. Po pożarze w 1849 roku Krasiccy niebyli w stanie odremontować budowli i sprzedali w 1867 roku Feliksowi Dolańskiemu z Grębowa.Zamek uległ  zniszczeniu w 1898 r. podczas kolejnego pożaru.Odbudowę powierzono Tadeuszowi Stryjeńskiemu.
Ostatnim właścicielem był Roman Dolański, który stracił zamek w wyniku reformy rolnej z 1945 roku. Właściciel przeniósł się do Francji, gdzie zmarł bezpotomnie.

W styczniu 1968 roku przekazano zamek Kopalniom i Zakładom Przetwórczym Siarki „Siarkopol” w Tarnobrzegu. Do 1995 istniało w zamku muzeum Zagłębia Siarkowego. Od lipca 1997 roku właścicielem zamku jest Agencja Rozwoju Przemysłu S.A. w Warszawie.
Zamek mieści się w otoczeniu 16 ha obszaru parkowego. Za zamkiem znajduje się ogród w stylu angielskim, po lewej od głównego wejścia ogród w stylu włoskim i w stylu francuskim.

Sandomierz – miasto położone w województwie świętokrzyskim nad rzeką Wisłą, na siedmiu wzgórzach (stąd miasto nazywane jest czasem „małym Rzymem”).

Sandomierz należy do najstarszych i ważniejszych polskich miast. Powstanie i rozwój zawdzięcza dogodnemu położeniu na styku dwóch krain geograficznych: Wyżyny Kielecko-Sandomierskiej i Kotliny Sandomierskiej. W głównej części miasta, zlokalizowanej na wysokim lewym brzegu Wisły, zachował się średniowieczny układ urbanistyczny z wieloma cennymi zabytkami kultury. To przepięknie położone miasto podziwiać można z góry – z 33-metrowej Bramy Opatowskiej, z dołu – ze statku na Wiśle, a nawet pod ziemią – trasą turystyczną prowadzącą przez dawne piwnice. Sandomierz jest rajem dla turystów, gdyż znajdują się w nim liczne zabytki (około 120).

Do najważniejszych zalicza się :

Brama Opatowska, która  funkcjonowała jako element systemu obronnego. Za sprawą króla Kazimierza Wielkiego oraz kolejnych władców, Sandomierz uzyskał  mury obronne oraz cały system obronny. Długość murów wynosiła ok. 1700m, wysokość – 9m, grubość od strony zachodniej miejscami – 2m.  Jest jedyną zachowaną bramą spośród czterech, które prowadziły niegdyś do Sandomierza. Poza Opatowską do miasta prowadziły jeszcze bramy: Zawichojska, Lubelska i Krakowska oraz dwie furty, spośród których zachowała się jedna – Dominikańska, nazywana Uchem Igielnym.

widok z bramy w stronę rynku

Ratusz - zbudowano po najeździe Litwinów w 1349r. Pierwotnie w stylu gotyckim, był budowlą na planie kwadratu, u góry ukończoną wysoką, ośmioboczną wieżą.  Pod koniec XV w. ośmiobok wieży rozebrano, a budynek rozbudowano w kierunku północnym nadając
mu plan wydłużonego prostokąta, zwieńczonego w drugiej połowie XVI w. attyką.
Na przełomie XVI i XVII w. przy zachodniej ścianie ratusza dobudowano wieżę na podstawie kwadratu,
powyżej głównego korpusu – ośmioboczną. Podczas pożaru w roku 1623 ratusz uległ poważnym zniszczeniom, zaś sama wieża runęła. Za czasów Władysława IV ratusz i wieżę odbudowano.
Podczas potopu szwedzkiego w 1656 roku siedzibę władz miejskich strawił
pożar. Dopiero za panowania Jana III Sobieskiego został odnowiony.
W kolejnym  pożarze miasta z 1757 roku ucierpiał także ratusz. Ze względu na ciągły brak funduszy rozpoczęcie remontu się opóźniało. Dopiero po przeszło 100 latach przystąpiono do jego rozpoczęcia (1873 r.)
Od tamtego czasu ratusz sandomierski przetrwał do dnia dzisiejszego.
Obecnie w ratuszu mieści się oddział Muzeum Okręgowego, Urząd Stanu Cywilnego, w podziemiach klub „Lapidarium”. Obok znajduje się wyjście z trasy podziemnej. Od strony wschodniej przed ratuszem stoi figura Matki Boskiej Niepokalanej z 1776 r.

Zamek położony na wysokim Wzgórzu Zamkowym, powstał w miejscu grodu
funkcjonującego  tu prawdopodobnie od X w. Wznoszony z fundacji królewskiej od XIV w.  Później rozbudowywany.
W XVI w. uzyskał charakter rezydencji renesansowej według projektu Benedykta zwanego „Sandomierzaninem”. Mistrz Benedykt wniósł między innymi dwukondygnacyjne krużganki wokół dziedzińca  -  W owym czasie sandomierski zamek składał się z 4 skrzydeł obejmujących arkadowy dziedziniec. Prace na zamku kontynuowano za czasu panowania Zygmunta Augusta i Stefana Batorego  z udziałem wybitnego architekta i rzeźbiarza Santi Gucciego. Zniszczony został  podczas potopu. Szwedzi wysadzili zamek w powietrze, grzebiąc pod gruzami kilkuset mieszkańców Sandomierza  i okolic. Zachowało się tylko skrzydło zachodnie.
W 1821r. umieszczono tu więzienie. Funkcję tę zamek pełnił do 1959 r. Od strony wejścia zachowała się fasada więzienna zamku.
Obiekt wyremontowano w latach 1960-1986 r.
Obecnie na zamku mieści się Muzeum Okręgowe, mające zarówno stałe wystawy, jak również interesujące wystawy czasowe.

Collegium Gostomianum zbudowane w latach 1604-1615 przez jezuickiego budowniczego – Michała Hintza(fundacja z 1602r.)
Budynek niszczony pożarami w 1656 r. i 1813 r. Najbardziej ucierpiał po drugim pożarze.
W wyniku ogromu zniszczeń rozebrano skrzydło południowe oraz kościół św. Piotra, wzmiankowany już od 1166 r., a stojący na środku dziedzińca szkoły.
Skrzydło wschodnie dawnego kolegium jezuitów obecnie jest jedną z najstarszych szkół w Polsce, gdzie naukę prowadzi się od blisko 400 lat.

Krzyżtopór – zamek położony w miejscowości Ujazd (województwo świętokrzyskie). Budowany w latach 1627-1644 przez Krzysztofa Ossolińskiego. W rzeczywistości nigdy w pełni nie został ukończony. Krzysztof Ossoliński zmarł nagle w rok po ukończeniu budowy. Pozostawił on po sobie bardzo zadłużony majątek, który odziedziczył jego syn Krzysztof  Baldwin Ossoliński. Po śmierci Krzysztofa Baldwina Ossolińskiego (1649) zamek odziedziczyła spokrewniona z nim rodzina Kalinowskich. Zamek został ograbiony    w czasie potopu przez Szwedów (1655). Zamieszkany do roku 1770, kiedy został zniszczony przez wojska rosyjskie w czasie obrony przez wojska Konfederacji Barskiej. Obecnie zamek ma status trwałej ruiny o znacznym stopniu zachowania, stąd tez jest niebywałą atrakcją do zwiedzania. W jej skład wchodzą obszerne fortyfikacje: bastiony, fosa, ślady umocnień i mostów.

Nazwa zamku nawiązuje do symboli umieszczonych na bramie wjazdowej do zamku, którymi są: krzyż i topór. Krzyż był symbolem wiary i polityki wojewody zaś topór był herbem Ossolińskich. Określenie Krzyżtopór wywodzi się również od imienia właściciela, gdyż on sam nazywał go mianem Krzysztofory (z gr. Christophoros – zob. Krzysztof).
Jedna z historii powstania budowli mówi o zastosowaniu na zamku symboliki liczb nawiązującej do kalendarza: okien miał tyle, ile dni w roku, pokoi tyle, ile tygodni; sal wielkich tyle, ile miesięcy, a 4 narożne jego baszty odpowiadały liczbie kwartałów.

Od lat trwają starania o odbudowę tego zabytku. Koszty przedsięwzięcia rekonstrukcji, które oszacowano na 200 milionów złotych są równoznaczne z rocznym dochodem całego województwa świętokrzyskiego. Niezbędne będzie wiec zdobycie funduszy z innych źródeł.

Czyli kilka ulubionych kadrów z wiosennych lotów

Może wyglądać abstrakcyjnie

Ale tak naprawdę nie porządkujmy w ten sposób swoich trawników i łąk!!!

Wraz z nadejściem wiosny jesteśmy świadkami coraz większej liczby takich pożarów. Niestety wśród części społeczeństwa panuje nadal przekonanie, że wypalanie traw korzystnie wpływa na jakość gleby i jej użyźnianie.
Czas obalić ten mit i uświadomić wszystkim, jak ogromne konsekwencje pociągają za sobą tego typu działania. Więc zanim sięgniesz po zapałkę, przemyśl dokładnie, co może spowodować ten krok.

ZAPAMIĘTAJ!!!

Pożary takie powodują lokalne zanieczyszczanie powietrza, szkodzą środowisku naturalnemu, zagrażają zwierzętom,  obniżają  plony, marnotrawią wartościową paszę, degradują strukturę gleby, niszczą wartościowe gatunki roślin, zabijają pisklęta, powodują jałowienie ziemi, zostaje zahamowany naturalny rozkład resztek roślinnych, w płomieniach ginie cały system korzeniowy, flora oraz bakterie i grzyby. Roślinność ulegająca naturalnemu rozkładowi użyźnia glebę, podczas gdy popioły spalonych traw są praktycznie bezużyteczne.
Wypalanie traw jest niebezpieczne również dla siedzib ludzkich: domów, budynków gospodarczych, zakładów przemysłowych oraz utrudnia poruszanie się kierowcom.

WYPALANIE TRAW A PRAWO

Istnieje szereg zapisów w polskim prawie, określających wypalanie traw jako niedozwolone. Mówi o tym ustawa z dnia 16 kwietnia 2004  r. o ochronie przyrody (art. 124 i art. 131  ), ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach (art. 30). Według art. 82, §1 Kodeksu wykroczeń (ustawy z dnia 20 maja 1971 r. z nowelizacjami do 1995 r.) za wykroczenie tego typu grozi kara aresztu, grzywny lub nagany.

Wypalanie traw nad Sanem

Pałac w Julinie

Zespół pałacowy wraz z obszarem leśnym położony jest we wsi Wydrze w gminie Rakszawa. Pałac myśliwski zbudowany został przez Alfreda Potockiego Potockiego. Budowę ukończono w 1880 r. W skład zespołu wchodzą: pałacyk myśliwski, służbówka zwana „dyrektorówką” lub „adiunktówką”, budynek kuchni i lodownia. Od 1996 r. zespół pozostaje w użytkowaniu Muzeum-Zamku w Łańcucie.
Zabytek ten w chwili obecnej wymaga kapitalnego remontu. Najbardziej zniszczony jest dach, który przecieka i tym samym powoduje niszczenie wnętrz. Obiekt ten nie jest obecnie nikomu udostępniany ze względu na zły stan techniczny. Jedynie zmiana właściciela może zmienić los popadającego w ruinę zabytku.

Z lotu ptaka

Z ziemi w obiektywie „rybie oko”

Najpierw wietrzenie a później ponowne ułożenie w prywatnej spadochroniarni

w Chmielniku

Pałac nie miał gospodarza do początku lat osiemdziesiątych XX w. Był okradany i popadał coraz bardziej w ruinę. Dopiero nowy właściciel, przedsiębiorstwo „IGLOPOL” odbudował konstrukcję pałacu. W latach dziewięćdziesiątych XX w. pałac stał się własnością AWRSP obecnie – Agencji Nieruchomości Rolnych, która dokonała renowacji tego zabytkowego kompleksu. Pałac odzyskał dawną świetność i obecnie mieści się w nim hotel z restauracją.

Jesienią stąpając po ziemi wygląda tak :

z lotu ptaka wczesno-wiosennie :

Zawalona stodoła zapewne pod naporem śniegu obficie padającego tej zimy

miejsce zrobienia zdjęcia

Oczywiście zdjęcie lotnicze, powrót z dalekiego przelotu dokładnie trzy lata temu